Beat The Sun [2016]

Je hebt uitdagingen en uitdagingen. Dat zelfde geldt voor kansen. Heel soms heb je momenten dat deze twee samen komen. En heel soms heb je het geluk dat deze je ook nog toevallen. De vraag is natuurlijk in hoeverre het in dit geval geluk was, of iets waar ik had genoeg voor geschreeuwd, gevochten en getraind had. Want ik was namelijk dé gelukkige die Nederland mocht vertegenwoordigen tijdens ASICS Beat The Sun en ik zal je alles over dit avontuur vertellen..

Het is eind 2015 wanneer ik op zoek ben naar en nieuwe uitdaging, deze moet vernieuwend en grensverleggend zijn. Ik heb op dat moment nog geen idee wat het moet zijn! Totdat ik documentaire zie over een hardloopchallenge rondom de Mont Blanc, waaraan zowel professionals als amateurs meedoen. Vanaf dat moment weet ik het! No matter what, maar als deze uitdaging terugkomt.. Moet ik er bij zijn!

unnamed-1

#ChrisBeatsWhat?
En wat blijkt aan het begin van 2016, hij komt terug! En ik weet het zeker, ik wil één van de 24 plekken wereldwijd bemachtigen en ik zet alles op alles om mijn inschrijving en mezelf te laten opvallen. Ik maak een promofilmpje en plaats verschillende hardloopupdates op mijn social media kanalen met de hashtag #ChrisBeatsTheSun.

En het werkt! Want weken later, op 20 april, krijg ik bericht dat ik bij de laatste 50 halve finalisten zit. Dat betekent dat ik duizenden kandidaten heb verslagen en er nu nog 26 moet verslaan! De challenge begint nu pas echt?!

In vier weken tijd probeer ik mijn vrienden, volgers en vooral ASICS ervan te overtuigen dat ik mee moet doen aan Beat The Sun 2016. Ik deel nog meer updates, foto’s en video’s met mijn hashtag én ik volg de challenges en het trainingsschema van ASICS.Mijn motivatie, mijn wil en mijn enthousiasme zijn niet te missen. Ik roep iedereen op mijn filmpjes te delen en te stemmen op de #BeatTheSun website. Het is spannend tot het laatste moment. Maandag 23 mei, de dag dat de uitslag bekend wordt gemaakt, is dan ook écht zenuwslopend.. Het duurt maar.. En het duurt maar.. Totdat ik eind van de dag een mail krijg met goed nieuws: ik ben gekozen als één van de 24 amateurs voor Beat The Sun 2016!!

unnamed

#Off2Chamonix
En dan gaat de tijd snel! Voor ik het weet, zit ik in het vliegtuig naar Genève samen met Erlinde Scheps (de reserve loopster). We vinden het beiden spanend omdat we geen idee hebben wat ons te wachten staat en wanneer we de andere atleten voor het eerst gaan ontmoeten. Die ontmoeting vindt even later al plaats op het vliegveld van Genève. Het voelt alsof ik alle kandidaten al ken, omdat ik iedereen in de aanloop van evenement heb gevolgd op social media.

Eenmaal aangekomen in Chamonix begint Beat The Sun pas echt, Jacques Valentijn vertelt ons al snel “This is not a holiday”. Hij heeft daar geen woord mee gelogen! Want ik heb een druk programma in de komende dagen: er moet veel informatie gedeeld worden en we moeten ons optimaal voorbereiden voor de uitdaging die ons te wachten staat. We trainen bijna iedere dag en maken veel kilometers, ik krijg genoeg kans om de Mont Blanc en het parcours te verkennen. Één ding is zeker, de Mont Blanc maakt geen grapjes. De beklimmingen, rotsen en modder zijn hartstikke echt en behoorlijk pittig. Dit is de uitdaging die ik zocht….!

Na al die dagen trainen, is het tijd voor rust. Want de dag voor de race ga ik niets doen, helemaal niets! Ik lig de hele dag op bed en kijk filmpjes van de vorige edities om me mentaal voor te bereiden. Ik visualiseer mijn race, probeer een beeld te vormen van wat me te wachten staat, bedenkt me hoe zwaar het gaat worden en wat mij door deze zware momenten heen gaat slepen. De gezonde spanning is aanwezig!

unnamed-2

#RaceDay
Mijn wekker gaat om 5.15, het is zover! Ik heb 7.5 uur geslapen en daar ben ik super blij mee, want ik voel me helemaal fit en ready. Om 5.44 gaan de eerste atleten van start, deze eerste afstand wordt gelopen door professionals. De race is nu officieel begonnen, vanaf dat moment hebben we 15 uur en 41 minuten de tijd om in estafettevorm een afstand van 130 kilometer rondom de Mont Blanc af te leggen. Samen met de teamleden (mijn “tegenstanders”) van team Europe Central, Europe South, Americas 1, Americas 2, Africa, Oceania Pacific en East Asia vertrek ik richting La Fouly (Zwitserland). Eenmaal daar aangekomen stijgt de spanning, zeker als ik hoor dat mijn Zweedse teamgenote op kop loopt en als eerste in La Fouly verwacht wordt. Het ene zenuwplasje komt na de ander, ze is er bijna!! In de verte komt een geel shirtje van Team Europe North aangerend, ik voel me zo trots en enthousiast. Ik spring en schreeuw om haar te ondersteunen bij de laatste meters.

BAM, daar ga ik! Mijn avontuur en reis naar Italië is nu écht begonnen. Ik ga voor het eerst naar Italië, super spannend. De fysieke en mentale test begint meteen: “Rustig lopen, niet te snel starten. Shit waar moet ik heen. Yes, hier begint de trail. Loop ik nog wel goed? Auw, mijn kuiten. Wat een uitzicht!”. Er gaat van alles nog wat door mijn hoofd en ik heb verschillende dialogen met mijzelf.  Zeker naarmate ik richting de top van de berg raak. “Dit schiet niet op, ik moet sneller. Nee ik moet niet alles geven. Mag ik al bergafwaarts lopen? De tijd tikt door.. Mijn benen zijn zwaar! Zou ik al in Italië zijn? Waar blijft die top nou?!”. Iedere bocht rond de berg hoop ik weer dat de afdaling begint, want die top duurt veel langer dan ik verwachtte. En ineens zie ik sneeuw, heel veel sneeuw, alleen nog maar sneeuw. Het uitzicht is prachtig en zorgt meteen voor een nieuwe dialoog “Wauw! Sneeeeuw! Het is zo mooi! Het lijkt wel een droom.. Nee geen droom, een nachtmerrie.. Nee het is toch wel een droom, een hele zware.. Ok. ik moet zo snel mogelijk naar de top!”

unnamed-3

Een tussensprintje naar de top! Mijn gedachtes, een paraglider en de mensen in de verte geven mij super veel energie om naar die top te knallen. Ik glijd verschillende keren uit, maar ga door. Eenmaal aangekomen op de top, begint de uitdaging nummer twee: ik mag afdalen. Het is een combinatie van schaatsen, glijden, rennen, uitglijden, modder, sneeuw en stenen. Ohja én van pijn en genot, want wat is het vet! Ik blijf strijden tot de laatste meter zodat ik mijn GPS tracker kan overhandigen aan Matty Hynes, de pro-atleet uit de UK die ook in mijn team zit.

#BetweenTheRaces
Matty is inmiddels onderweg in de volgende afstand en ik blijf achter. Tezamen met de zeven pro-atleten van de andere teams. Ik ben kapot, enthousiast, gelukkig, trots en gespannen. En ik kan niet stoppen mijn enthousiasme over het parcours te delen met olympisch medaillist Deena Koster en koningin op de trails Megan Kimmel. Ik zie dat mijn enthousiasme hen aansteekt, zeker wanneer hun teamgenootjes er aankomen. Langzaam word ik weer herenigd met de andere amateurrunners. Dat voelt super fijn ondanks dat ze ‘tegenstanders’ zijn. We delen onze ervaringen van het parcours, maar hebben geen idee of we nog op koers liggen ten opzichte van de zon. Zeker aangezien we allemaal langer over onze afstand hebben gedaan, dan we verwacht hadden. Het is een kwestie van afwachten en daarnaast moeten we ons klaar maken voor onze tweede afstand.

Nadat we zijn aangekomen op het parkeerterrein mogen we beginnen aan een hike van zo’n half uur richting de top van de berg, want daar ligt onze start. We hebben inmiddels geen idee meer wie er aan kop ligt, laat staan of we weten of we de zon nog kunnen verslaan. Het houdt ons allemaal bezig. Maar eenmaal aangekomen op de top van “Bellevue” genieten we van het uitzicht. Het gevoel van ‘concurrentie’ of ‘tegenstanders’ lijkt voor even te zijn verdwenen. Samen delen we de hele dag al onze spanning, enthousiasme, energie, trots en blijdschap. We zaten en zitten samen in een rollercoaster die ons alle kanten op brengt. En we hebben geen idee waar hij ons nog naar toe zou brengen.

Van de organisatie krijgen we te horen dat team Europe North, mijn team, aan de leiding is. Gevolgd door team Europe South. Bizar, ik stuiter en voel de spanning weer stijgen! Zeker nadat ik berekend heb dat we de zon nog steeds kunnen verslaan! De andere kandidaten worden ook enthousiast ‘At least one team can beat the sun, that’s incredible’. De support en enthousiasme van andere amateur atleten voelt onbeschrijfelijk, mijn race voelt als een gemeenschappelijk iets.

#RaceDay2.0
Op het moment dat Sophie in de buurt komt, barst de team spirit los. De kandidaten van de andere teams moedigen ons aan, samen roepen we naar Sophie. Ze klappen en joelen op het moment dat ik het overneem van Sophie. Daar ga ik weer, volle snelheid de berg af! ‘Niet nadenken, benen laten draaien. We gaan ervoor! Niet vallen of verdwalen.. OMG! de zon schijnt!!”. Ik kan alleen nog maar denken aan snelheid maken, de zon verslaan en alles geven. Wanneer ik bijna onder aan de berg ben, zie ik twee mountainbikers staan. Zij fietsen met mij mee en moedigen mij aan. In de laatste honderd meter geef ik alles wat ik heb.. “Dit is de eindsprint van mijn leven!!” Snel overhandig is de GPS tracker aan Matty.

Mijn aandeel zit er op en ik word geïnterviewd en gefilmd. Op dit moment wil ik maar één ding, naar mijn team en naar de finish! Samen met mensen van de organisatie spring ik in een busje naar Chamonix, zodat ik onze finish niet mis. Eenmaal daar aangekomen voel ik de blijdschap, zeker als ik mijn team zie. Samen wachten we Matty op, als een team rennen we de laatste honderd meter hand in hand langs de mensenmassa. Het voelt alsof ik in slowmotion ren, maar het voelt super goed. Ik ren samen met mijn team, mijn winnende team naar de finish lijn! WE HEBBEN DE ZON VERSLAGEN EN WINNEN BEAT THE SUN 2016!!unnamed-4

Team Europe North v.l.n.r. Jonas Buud (Professional uit Zweden), Chris Berendse (Amateur uit Nederland), Matty Hynes (Professionals uit UK), Erben Wennemars (Professional uit Nederland) en James MacDonald (Amateur uit UK). Sofie Nelson (Amateur uit Zweden) ontbreekt op deze foto.

Het is ongelofelijk hoe vijf maanden doelgericht trainen, anderhalve maand geen alcohol drinken en McDonald’s eten en een week lang genieten zo waardevol en bijzonder kunnen zijn. Wanneer jij in je leven een kans of een uitdaging krijgt, waarvan je gevoel zegt “DIT WIL IK!”.. Grijp het aan, geloof erin, vecht ervoor en laat mij via Instagram weten wat je gaat doen! Daar deel ik ook mijn nieuwe, nog onbekende, avonturen. #ChrisBeatsTheSun

 

Dit race verslag heb ik origineel geschreven voor Francien, of wel Girls Love 2 Run. Voor meer hardloopverhalen, inspiratie en challengers, moet je daar zeker eens een kijkje nemen!