De marathon. Wat kun je er over zeggen. Dat het 42.195 kilometer lang is, wat eigenlijk best een gekke afstand is. De veel mensen hem op hun bucket list hebben staan. Ohja, en dat ik hem van mijn bucket list af mag halen. Want ik heb de grootste, vetste en drukste marathon uitgelopen!

Na maanden trainen was het 1 november zo ver, ik vloog naar de Big Apple! Samen met 10 hardlopers en 2 coaches zijn we klaar voor dit grote avontuur. We hadden een vroege vlucht, wat ervoor zorgt dat ik een korte nacht heb gehad en nog wat extra slaap kan gebruiken in het vliegtuig. Dat lukt zo goed, dat ik zelfs de maaltijden mis. Iets wat je zeker niet wil voorafgaand aan je marathon. Gelukkig kan de cabin crew mijn koolhydraten achterstand direct oplossen!

Dankzij de uren slaap valt de circa acht uur durende vlucht enorm mee. En zal ik nagenoeg geen last hebben van een jetlag, ideaal! De busreis van het vliegveld naar het hotel is indrukwekkend. We zitten allemaal met onze neuzen tegen de ramen gedrukt, op zoek naar herkenningspunten. De skyline is goed te zien vanaf deze afstand en ook het vrijheidsbeeld weten we te ontdekken. We zijn er écht!

En om dat te benadrukken, trekken we (ondanks dat het rustdag is) na aankomst in het hotel direct onze hardloopspullen aan. We rennen met z’n allen door de straten van New York City. Op naar Time Square en Central Park. Ja, we zijn er echt!

Er staan ons een paar drukke dagen te wachten: op donderdag een photoshoot bij de High Line en het startbewijs ophalen, op vrijdag een photo- en videoshoot in Central Park en op zaterdag nog wat foto’s maken in Williamsburg. Kortom, met meer dan 20.000 stappen per dag zit het rust houden er nog niet écht in.

De marathon.

Na een redelijke nacht is het, nog voor 05:00 uur, tijd om op te staan. It’s Marathon Day! Ik trok mijn outfit aan, niet geheel onbelangrijk,
en ik schreef mijn streeftijd op mijn hand. Iedereen vertelde me dat je voor de vermoeidheid je eigen streeftijd nog wel eens kan vergeten.. Dus better safe than sorry!

Om 06:00 uur vertrekken we met de bus van het centrum van NYC naar het startgebied, wat zo’n 2 uur rijden is en dus niet echt in de buurt ligt van de finish in Central Park. Dat komt doordat je bij de NYC Marathon geen rondje rent, maar een lang lus. Eenmaal daar aangekomen, moeten we nog twee uur wachten tot we mogen starten. Dat betekent oude kleren aan, warmtedekens om en wachten!

Vanaf een uur voor de start moeten we de startvakken in. We moeten elkaar gedag zeggen, aangezien de meesten andere streeftijden en dus startvakken hebben. In het startvak is het wederom wachten geblazen, eerst voor de dixie en vervolgens voor de start!

De start

Om kwart voor 10 sta ik dan eindelijk vlak voor de start. Je voelt de zenuwen door je lichamen gieren en je voelt de spanning van al die duizenden mensen om je heen. Allemaal klaar om voor ‘de lol’ een afstand van 42.195 kilometer te gaan rennen. Vervolgens zijn de startschotten voor de Wheelers hoorbaar. Gevolgd door het startschot voor de marathonners. We – zijn – begonnen!

Ik kan een heel verhaal schrijven over hoe de kilometers die volgen eraan toe gaan, maar je kunt het ook bekijken. Omdat ik tijdens het lopen (en de dagen voor de marathon) wat filmpjes heb geschoten:

De samenvatting van de video: 3 uur, 9 minuten en 8 seconde genieten. Genieten van de reis, het avontuur, de gedachtes, de interne strijd en de onzekerheid. Maar ook het vertrouwen, de pijn, het fit voelen en het besef. Het is bizar wat je allemaal meemaakt tijdens zo’n marathon.

Je komt je zelf tegen: je mooie kanten en je duistere kanten. Je voelt je mega zelfverzekerd en even later ben je bang dat je het toch niet gaat halen. Je wilt lachen en je wilt huilen. Het is een avontuur. Een avontuur dat voor iedereen 42 kilometer en 195 meter lang is. De één loopt hem in 02:01:39 uur de andere in 06:30:00 uur. En ik liep die van New York City in 03:09:08. En hoe? Met één grote glimlach (en een kleine traan).

Bedankt New York City, bedankt Vifit Sport, bedankt Runner’s World Magazine, bedankt Susan, Robert en Rob, bedankt teamgenoten, bedankt Imo en Yvonne. Bedankt vrienden en volgers voor jullie appjes en berichtjes.

En bedankt papa, mama, Esther, Sander en Finn dat jullie erbij waren in New York. Het was zo mooi!

<3

Write A Comment